Gününün bittiğini sanmıştım, ama sonra Brooke’u gördüm. Hiçliğin ortasında tek başına duruyordu, korkmuş küçük bir köpek yavrusu gibi her yöne bakınıyordu. Onu arabamla götürebileceğimi söyledim ve yüzündeki o yaramaz gülümseme, onun ne tür bir kız olduğunu anlamam için yeterli olmalıydı. Neyse ki, yolculuk boyunca bunu bana birkaç kez hatırlatmayı ihmal etmedi. Özellikle de kıçımı yalarken!