Kampüsteki herkes bu iki yaramaz çocuğu tanır. Bu hafta şakalar, sprey boya ve tam bir kaosla ortalığı birbirine kattılar ve bu gece onları yakaladım. Şimdi, neredeyse hiçbir şeyi örtmeyen kostümleriyle ofisimde duruyorlar ve sanki fark etmemi istermiş gibi sırıtıyorlar. İnanın bana, fark ettim. Bu yüzden onlara iki seçenek sundum. Ya okuldan atılsınlar ya da benim kuralları koyduğum ve onların her birine uymak zorunda oldukları yaramaz çocuk terbiye programıma katılsınlar. Ben sözümü bitirmeden kostümlerini çıkarmaya başladılar bile. Biri masamın üzerine eğilmiş durumda, diğeri ise izliyor ve sırasını bekliyor. Gece yarısı geldiğinde, bu veletler sanki söyleyebilecekleri tek şey buymuş gibi “evet, efendim” diye inliyorlar.